Food & Family, NONNA

In dit Food & Family project ga ik op zoek naar de tafelzwaktes van mijn dierbare familieleden. Samen met hen heb ik nagedacht over hetgeen hen bindt aan voedsel, een zekere keuken, specifieke bereiding, favoriete ingrediënt, smaak of plaats. Welkom bij deze hongerige serie van familieportretten.

 

Jarenlang en van jongs af aan was de keuken van mijn nonna het centrum van het familiegebeuren. Elke zondag ontmoetten we elkaar aan een tafel waar schotels doorgegeven en elkaars borden gevuld werden. Samen eten bindt. Het vulde ook de maag voor de dag(en) erna; nog nooit ben ik er vertrokken zonder oogst uit de tuin, meegebrachte kazen en worsten uit Abruzzo, olijfolie, verse gnocchi, tomatensaus of restjes van het avondmaal, netjes verdeeld onder kinderen en kleinkinderen. We gingen naar huis met zakken, dozen en bakjes.

Haar tuin is er een dat zich een typisch citétuintje laat noemen. Praktisch nut gaat voor op esthetiek. Eenvoud op stijl. In een onooglijk stalletje valt een beetje licht op bonen en zaden die er mogen drogen. Konijnen zijn er niet meer; de hokken wel. Achteraan scharrelen kippen en pikken ze langzaam het weinige keukenafval weg. Er hangt een veel te lage wasdraad langs het veel te smalle pad. En hoe dat allemaal mooi kan zijn. Oh ja, de boom geeft walnoten.

Er zijn een aantal ideeën gepasseerd voor dat dit portret werd gemaakt. Maar toen ik zag hoezeer ze haar kippen koosde, wist ik dat dit element zeker een onderdeel van de foto moest worden.

De tijd verstrijkt en het leven kort. De lieve bezorgdheid blijft. Over haar familie vooral. Dat dat het allerbelangrijkste is. En hoe het met de kinderen gaat. Goed, zeg ik dan meestal onbezorgd. Naïef, zal ze denken want zij weet hoe snel veraf en hoe onvast alles kan worden. En hoe moeilijk verdriet is.

Dat ze gelijk heeft, denk ik nu.

familieportretten

 

Verder lezen